Malawi, een overheersend rustig land, stond in rep en roer de dag dat ik er toekwam. Enkele uren voordien had de huidige president een hartaanval gekregen. In allerijl was hij overgevlogen naar Zuid-Afrika voor medische zorgen. Of hij het wel of niet zou halen was nog onduidelijk en bleef het nog vele uren. Geruchten gingen al de ronde dat de president gestorven was. De officiële bevestiging van zijn dood bleef echter uit en kwam er pas toen iedereen het eigenlijk al lang wist.
De gevoelens over zijn dood waren gemengd. Wat in elk geval duidelijk niet te ontkennen viel, was dat deze gebeurtenis een niet onaanzienlijke invloed op het land zou hebben.
Er werden tien dagen van nationale rouw aangekondigd. Een paar dagen later werd het lichaam van de overledene onder veel media-aandacht naar Malawi teruggevlogen. Alvorens de president op 23 april te begraven, werd zijn lichaam naar verschillende steden van het land gebracht zodat de burgers een laatste groet konden brengen. De begrafenis zelf vond plaats op maandag 23 april in de geboorteplaats van de president. Deze dag was uitgeroepen tot nationale vakantiedag. Concreet betekende dit dat alle winkels die maandag gesloten waren en dat er weinig of niets te beleven viel. Thuis blijven en een dagje rusten was de boodschap. Of de urenlange begrafenis live volgen op de radio…
Wat mij in die dagen vooral opviel was het grootse vertoon rond de gebeurtenis. Heel het land leek in rouw. Op de radio werd de muziek aangepast. Een aantal ontspannende evenementen werden afgelast… In hoeverre het verdriet oprecht was, laat ik in het midden. Daarnaast leek het alsof iedereen, en zeker iedereen van tel, zijn medeleven publiekelijk wou betuigen. Dagen aan een stuk werden er op de radio berichten afgeroepen en in de kranten berichten gedrukt van hooggeplaatste personen, bedrijven en organisaties allerhande om hun medeleven te betuigen.
De grootste ommezwaai na het plotse heengaan van de president is dat er een nieuwe president aan de macht komt: Joyce Banda, de eerste vrouwelijke president van Malawi en tevens één van de eerste vrouwelijke presidenten in Afrika! Zij zal een nieuwe wind door het land laten waaien. Een eerste duidelijk teken hiervan is dat veel donoren en internationale organisaties die Malawi de laatste jaren de rug hadden toegekeerd, opnieuw de banden aanhalen en bereid zijn de samenwerking te hervatten. Het land en zijn bewoners is in elk geval positief en hoopvol gestemd. Nog even afwachten echter hoe het nu effectief verder zal lopen…
vrijdag 27 april 2012
zondag 15 april 2012
Mijn huis
De hoofdstad van Malawi, Lilongwe, is opgedeeld in wijken. Hier spreekt men van “areas”. Het huis waar ik woon ligt in area 3, het vroegere koloniale deel van de stad. Deze wijk is rustig en relatief welgesteld, maar tezelfdertijd voorbij zijn hoogtepunt en bijgevolg stilaan op zijn retour. Het is al lang niet meer de meest prestigieuze wijk van Lilongwe.
Mijn huis voor de komende maanden ligt op een vrij groot domein met veel bloemen, bomen en ander groen. Het huis zelf is aangenaam maar vrij basic. Het eerste wat je ziet, eenmaal je de poort door bent, is de “porch” (veranda). Aangezien het zelden koud is, en de schaduw steeds aangenaam, breng ik hier het grootste deel van mijn tijd door wanneer ik thuis ben. Ontbijt, middagmaal en avondmaal worden er genuttigd.
In het huis zelf is er een grote leefruimte. Hier staan de zetels, een bureautje en de eettafel. Mijn slaapkamer is op het einde van een lange gang. Een bed, een muggennet (essentieel in Malawi!), een nachtkastje, een stoel en een kleer-/materiaalkast. Meer moet dat niet zijn!
De badkamer heeft zelfs een ligbad. Douchen lukt jammer genoeg niet, maar met een beetje creativiteit (water opwarmen en in een emmer in het bad zetten) wek je het douchegevoel gemakkelijk op. Enkel wanneer het stromend water in de wijk uitvalt, is het even op de tanden bijten.
De keuken is minder voorzien op culinaire hoogstandjes. Met twee vuurtjes kom je niet zo ver… Doch ook hier slagen we erin lekker eten te voorschijn te toveren (met dank aan het huispersoneel dat voor ons kookt).
Net als met het water, is ook elektriciteit onbetrouwbaar. Soms heb je dagen geen probleem, andere keren valt alles uit voor een paar uren of een dag. Wanneer en hoe vaak dit gebeurt is onvoorspelbaar. Het enige dat je op zo’n moment kan doen, is je er bij neerleggen en stiekem hopen dat het snel weer over is.
Mits een beetje aanpassing en soepelheid valt het hier dus reuze mee! Bovendien, en dat maakt eigenlijk alles goed, is het hier alle dagen zon, hoor je de vogeltjes fluiten en vormen de lucht en het landschap in combinatie met de zon die opkomt en weer ondergaat vaak een adembenemend schouwspel. Een klein beetje paradijs dus.
Mijn huis voor de komende maanden ligt op een vrij groot domein met veel bloemen, bomen en ander groen. Het huis zelf is aangenaam maar vrij basic. Het eerste wat je ziet, eenmaal je de poort door bent, is de “porch” (veranda). Aangezien het zelden koud is, en de schaduw steeds aangenaam, breng ik hier het grootste deel van mijn tijd door wanneer ik thuis ben. Ontbijt, middagmaal en avondmaal worden er genuttigd.
In het huis zelf is er een grote leefruimte. Hier staan de zetels, een bureautje en de eettafel. Mijn slaapkamer is op het einde van een lange gang. Een bed, een muggennet (essentieel in Malawi!), een nachtkastje, een stoel en een kleer-/materiaalkast. Meer moet dat niet zijn!
De badkamer heeft zelfs een ligbad. Douchen lukt jammer genoeg niet, maar met een beetje creativiteit (water opwarmen en in een emmer in het bad zetten) wek je het douchegevoel gemakkelijk op. Enkel wanneer het stromend water in de wijk uitvalt, is het even op de tanden bijten.
De keuken is minder voorzien op culinaire hoogstandjes. Met twee vuurtjes kom je niet zo ver… Doch ook hier slagen we erin lekker eten te voorschijn te toveren (met dank aan het huispersoneel dat voor ons kookt).
Net als met het water, is ook elektriciteit onbetrouwbaar. Soms heb je dagen geen probleem, andere keren valt alles uit voor een paar uren of een dag. Wanneer en hoe vaak dit gebeurt is onvoorspelbaar. Het enige dat je op zo’n moment kan doen, is je er bij neerleggen en stiekem hopen dat het snel weer over is.
Mits een beetje aanpassing en soepelheid valt het hier dus reuze mee! Bovendien, en dat maakt eigenlijk alles goed, is het hier alle dagen zon, hoor je de vogeltjes fluiten en vormen de lucht en het landschap in combinatie met de zon die opkomt en weer ondergaat vaak een adembenemend schouwspel. Een klein beetje paradijs dus.
maandag 9 april 2012
De eerste indruk
Het eerste dat me opviel toen ik toekwam in Lilongwe en van de luchthaven naar mijn nieuwe (t)huis werd gebracht, waren de ellenlange rijen wachtende auto's her en der langs de baan. Al snel werd duidelijk wat de reden hiervoor was. In Malawi is er een tekort aan benzine. Heel concreet betekent dit dat mensen uren, soms een hele dag of in het ergste geval zelfs meerdere dagen, met de wagen in de rij staan voor een tankstation. Het toppunt is dat zelfs het wachten niet altijd een garantie is om effectief benzine te bemachtigen...
Naast rijen voor benzine, zijn er ook rijen voor... suiker. Raar maar waar! Als nieuw en onwetend in zuidelijk Afrika ging ik er van uit dat suiker hier een voor de hand liggend product zou zijn. Niet dus! Ook hier wachten mensen in oneindige rijen voor de deuren van de lokale supermarkt op de dagen dat er suiker te koop is. De exacte reden van het suikertekort is me nog niet helemaal duidelijk. Een slecht jaar door slechte weersomstandigheden ving ik ergens op.
Naast rijen voor benzine, zijn er ook rijen voor... suiker. Raar maar waar! Als nieuw en onwetend in zuidelijk Afrika ging ik er van uit dat suiker hier een voor de hand liggend product zou zijn. Niet dus! Ook hier wachten mensen in oneindige rijen voor de deuren van de lokale supermarkt op de dagen dat er suiker te koop is. De exacte reden van het suikertekort is me nog niet helemaal duidelijk. Een slecht jaar door slechte weersomstandigheden ving ik ergens op.
Abonneren op:
Posts (Atom)