Dierenleed

Een kip zijn in Malawi is vaak niet evident. Er zijn een aantal voordelen ten opzichte van kippen van bij ons. Zo kunnen de meeste kippen van geboorte tot dood vrij en zorgeloos rondscharrelen in en rond het huis of dorp waar ze verblijven. Tot op dat punt is alles rozengeur en maneschijn.

Echter, wanneer je als kip getransporteerd wordt van de ene naar de andere plaats, begint de miserie. Als je bij de gelukkigen bent, wordt je in een kartonnen doos met wat kijk- en ademgaten geplaatst om zo aan je reis te beginnen.

Reeds iets minder aangenaam is het wanneer men je bij de beide poten vastbindt en op schoot neemt in een overvolle bus of minibus waar je dan vaak uren zo blijft zitten, tot je eindelijk je bestemming bereikt. Nog erger wordt het wanneer je eigenaar geen zitplaats op de bus vindt, en je dan maar aan je vastgebonden poten, met de kop omlaag in zijn handen houdt. Ook vaak voor uren aan een stuk. Wanneer de eigenaar, en jij dus ook, dan nog eens vanuit alle kanten wordt geduwd door medereizigers die ook een beetje plaats willen, wordt het helemaal een avontuur.

Echter, dit alles verzinkt vermoedelijk in het niets, wanneer je het volgende lot te wachten staat: samen met zeker twintig andere kippen, een tiental aan elke zijde, springlevend, aan je poten en dus ondersteboven aan het stuur van een fiets te worden opgehangen om zo van punt A naar punt B vervoerd te worden, waarbij in veel gevallen beide punten ettelijke kilometers van elkaar verwijderd zijn. De vele putten en oneffenheden op de weg nog buiten beschouwing gelaten. Dat is pas de hel!

Op zo’n momenten kan je vermoedelijk enkel eens heel diep zuchten en denken: het is niet altijd fijn om een kip in Malawi te zijn.